از سفر مى‏رسى اما ، کوچه کوچه نيست مسافر
هيشکى باورت نداره ، حتى واژه‏هاى شاعر
کسى اينجا منتظر نيست ، رازِ خورشيدُ بفهمه
چرا هيشکى نمى‏بينه ، نور پيشونيتُ عابر

تُو گوشِ دنيا مى‏خونن ، فرداى آبى سرابه
حالِ ما بى شما آقا ، اين روزا خيلى خرابه

چقَدَرْ کَمن که با تو ، تا ته دنيا بتازن
که فقط با يه اشاره ، عاشقونه سر مى‏بازن
چه غريبانه ميايى ، تو که آشناترينى
اونقَدَر ساده که حتى ، قصه رُ قصه مى‏سازن

تُو گوشِ دنيا مى‏خونن ، فرداى آبى سرابه
حالِ ما بى شما آقا ، اين روزا خيلى خرابه

تو اميدِ کوچه‏هاىِ ، سردِ آخرالزمونى
آشناترين مسافر ، اما بى‏نام و نشونى
کليدِ بارونُ دارى ، رمزِ هر چى انتظارى
الهى بتابى خورشيد ، الهى زنده بمونى

با تو مى‏دونم که دنيا ، روشنه پُر از اميده
فردامون خيلى قشنگه ، فردامون خيلى سپيده

واسه خوندن از حضورت‏ ، مونده اين ترانه قاصر
آخه تنها دردِ من نيست ، دردِ دنياى معاصر
خيلى سخته سرورت رُ ،  تو نبينى و بميرى
کاشکى اين بغضُ ببينى ، تو غمِ صداى ناصر

با تو مى‏دونم که دنيا ، روشنه پُر از اميده
فردامون خيلى قشنگه ، فردامون خيلى سپيده

خواننده : شادروان نا صر عبداللهي